Obok naiwności i brutalnej siły Roland przejawia kult renesansowej wiedzy. Gdy król Agrikan stwierdza, że zajmowanie się naukami jest zajęciem niegodnym rycerza i przechwala się jak to za młodu rozpłatał głowę swojemu nauczycielowi, który mu się naprzykrzał chcąc go nauczyć sztuki czytania i pisania, Roland staje w obronie wiedzy, która zdobi rycerza jak kwiat łąkę, a serce i myśli podnosi ku Stwórcy, kto nią pogardza podobny jest jego zdaniem do kamienia, kawałka drewna albo ciężkiego wołu. Wpływ kultury nie odciska się jednak szczególnie na bohaterze: na jedno oko zezuje, gęste, najeżone brwi sterczą mu jak u rysia, śpiąc chrapie tak, że mury się trzęsą, zębami gryzie paznokcie i z daleka czuć go potem.
Angelika Główną bohaterką poematu, rządzącą męskim światem, jest Angelika. Gdziekolwiek się pojawi podbija wszystkie męskie serca. Kiedy zjawia się na uczcie królewskiej w Paryżu jak gwiazda poranna, jak lilia w ogrodzie, jak róża w gaju i ogłasza, że odda swą rękę temu, kto pokona w turnieju jej brata, wszyscy chcą się bić. Szczęśliwy Ferragu ma walczyć pierwszy, Roland dopiero trzydziesty. W Angelice przedstawia Boiardo damy esteńskiego dworu: zalotne, niestałe, przewrotne, których musiał niemało poznać. Malując jej charakter mści się za niewierność Caprary. Jej miłość trwa zaledwie chwilę.