Ferragu nie podoba się jej, gdyż ma czarne włosy, wkłada więc na palec czarodziejski pierścień i znika z turnieju, gdzie miała być główną nagrodą. Jej wygląd odpowiada jej charakterowi, mimo słodkiego i ujmującego spojrzenia, w chwili, gdy nie potrzebuje już Rolanda, posyła go do czarownicy Morgany, sądząc, że tam zginie.
Pozostali bohaterowie Przeciwieństwem Angeliki w poemacie jest królowa Marfiza: bohaterska, dumna, odważna, piękna, silna jak mężczyzna. Nie walczy zalotnością i wdziękiem, ale bronią i pięścią. Gdy uderza pięścią Rolanda, krew tryska mu z ust i uszu. Zawzięta na Karola Wielkiego przysięga, że nie zdejmie zbroi dopóki nie weźmie cesarza do niewoli.
Rycerski ideał w poemacie uosabia nie Roland, ale Saracen Brandimarte. Poeta ze szczególną sympatią ukazał postać odważnego a zarazem dwornego rycerza, nawróconego na wiarę chrześcijańską przez Rolanda w więzieniu. Rycerskość, la cavalleria, stoi w hierarchii Boiarda przed religią zrównując mahometanina z chrześcijaninem i czyniąc Saracena jedną z najsympatyczniejszych postaci w utworze.