Michel van Esbroeck (ur. 17 czerwca 1934 w Malines, zm. 21 listopada 2003 w Louvain-la-Neuve w Belgii) – belgijski naukowiec i jezuita, orientalista z dziedziny chrześcijaństwa, bizantynolog, bollandysta, jeden z płodniejszych badaczy XX wieku (obok François Naua i Antona Baumstarka).
Wstąpił do jezuitów w 1953, święcenia kapłańskie otrzymał w 1970.
Działalność naukowa Od 1962 pracował w brukselskim centrum badań hagiograficznych Museum Bollandianum, studiując jednocześnie języki ormiański, gruziński, koptyjski i gyyz na Katolickim Uniwersytecie w Louvain i Uniwersytecie Świętego Józefa w Bejrucie. W 1975, pod kierunkiem Gérarda Garitte’a, obronił doktorat „Starodawne homiliarze gruzińskie” (fr. Les plus anciens homéliaires géorgiens. Étude descriptive et historique). Pracował nad źródłami w wielu krajach, między innymi w ZSRR. Wykładał w Rzymie i Paryżu. W latach 1987–1999 kierował katedrą filologii wschodniochrześcijańskiej na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium.