W 212, po śmierci poprzednika – Papiniana, powierzył mu urząd prefekta pretorium (albo w 215 po Marku Mesjuszu Ekstrikatusie), który rozdzielono pomiędzy dwóch ministrów: wydziałem wojskowym kierował Marek Oklatyniusz Adwentus, żołnierz raczej doświadczony niż wybitnie zdolny, a sprawami cywilnymi zarządzał Makrynus.
Prawdopodobnie w okresie pomiędzy styczniem a marcem 217 Karakalla nadał Makrynusowi odznaki konsularne (ornameta consularia) oraz senatorski tytuł clarissimus vir.
Przejęcie władzy Makrynus cieszył się sporym zaufaniem cesarza, do czasu kiedy pojawiły się pogłoski o przepowiedni, jakoby to właśnie on wraz z synem mieli zostać następcami Karakalli. Chcąc zapobiec swej nieuchronnej śmierci, postarał się rozbudzić niezadowolenie niektórych niższych oficerów, jak np. Juliusza Marcjalisa – żołnierza, któremu odmówiono stopnia setnika.