Większość historyków podziela opinię starożytnych źródeł o przewodniej roli Makrynusa w spisku i zaplanowaniu przez niego zamachu na Karakallę. Jednakże w ocenie Krawczuka i Dyrlagi za taki obraz odpowiedzialna jest propaganda następców Makrynusa, którzy podawali się za synów Karakalli. Śmierć Karakalli pozbawionego sukcesora nastąpiła w trakcie wojny z Partami, więc potrzebny był szybko następca mający odpowiednie doświadczenie wojskowe i polityczne. W tej sytuacji wybór jednego z prefektów pretorianów (Adwentus zrezygnował) był jak najbardziej uzasadniony.
Okres sprawowania rządów Pomimo pochodzenia z niskiego stanu (ekwita), Makrynus został ogłoszony cesarzem rzymskim 11 kwietnia 217 roku. Jednym z jego pierwszych posunięć było ogłoszenie własnego syna Diadumeniana, chłopca zaledwie dziesięcioletniego, cesarzem i jego następcą. Dotychczas za podstawową zasadę ustroju uważano wybieranie cesarza wśród członków senatu, dlatego działania Makrynusa wzbudziły niezadowolenie wśród klasy wyższej. Ostatecznie Makrynus został zatwierdzony przez Senat, lecz nie mógł efektywnie sprawować władzy. Władza zależała przede wszystkim od wojska, które ówcześnie było całkowicie pozbawione dyscypliny przez rozrzutne wynagrodzenie przyznane przez poprzedniego cesarza. Makrynus musiał podjąć się reformy i ograniczyć wydatki na wojsko.