W styczniu i lutym 1804 roku dokonano masakry miejscowych liderów w liczbie około 150 osób.
I powstanie serbskie (1804–1813) thumb|250px|Jerzy Czarny, przywódca I powstania serbskiego thumb|left|250px|Zasięg władzy rządu powstańczego w 1809 roku thumb|left|250px Odpowiedzią na masakrę było powstanie, które początkowo miało spontaniczny charakter. Celem zrywu było wyparcie janczarów z paszałyku belgradzkiego oraz realizację postanowień firmanów z lat 90. XVIII wieku, stąd ruch zyskał sobie początkową akceptację Porty. W lutym 1804 zgromadzenie w Orascu, w środkowej Szumadiji wybrało Jerzego Czarnego na najwyższego wojewodę, który stanął na czele 30 000 żołnierzy. Selim III aprobując zryw wymierzony w nieposłusznych janczarów wysłał do Serbii wezyra Bośni, Abu Bekira, którego mianował paszą Belgradu. Siły dahi zostały rozbite w sierpniu 1804, jednak już w zimie i na wiosnę 1805 janczarzy spustoszyli region i wygnali Abu Bekira z powrotem do Bośni. Warto nadmienić, że Jerzy Czarny starał się szukać wsparcia w Petersburgu i w Wiedniu dla swojej działalności już w tym momencie.