Profil glebowy w zarysie przyjmuje zatem postać: ciemnoszary poziom próchniczny (A), jasnopłowy poziom wymywania (E), brunatny poziom wmycia o cięższym uziarnieniu (Bt), skała macierzysta (C). Od płowej barwy poziomu eluwialnego wzięła się polska nazwa tych gleb.
Poziomem diagnostycznym dla gleb płowych w systematyce gleb Polski (2011) jest poziom iluwialny argic (Bt). Naturalnie nad nim powinny występować: poziom eluwialny luvic (Et) oraz powierzchniowy poziom próchniczny ochric (A). Zabiegi agrotechniczne lub erozyjne usunięcie wierzchnich poziomów gleby może zaburzyć taki układ i poziom agric może być położony bezpośrednio pod poziomem orno-próchnicznym lub wręcz jego część może być włączona do poziomu uprawnego (tzw. gleby płowe erodowane lub "ogłowione").
Charakterystyczna sekwencja poziomów genetycznych w profilu: O-A-Et-Bt-C lub Ap-Et-Bt-C niekiedy Ap-Bt-C. W glebach płowych zaciekowych występuje dodatkowo wyraźny poziom mieszany E/B, zaś w glebach płowych podmokłych widoczne są ślady oglejenia (g) i w spągu występuje poziom glejowy (G).