Zanim Barbara wezwała męża do siebie, zatruła mu kawę fizostygminą; przypadek chciał, że sama wzięła jego filiżankę i wypiła przygotowaną dlań kawę.
Poirot w końcu podjął decyzję – sam zabije Nortona, by zapobiec wielu katastrofom, jakie ten zapewne wywołałby jeszcze w przyszłości. Detektyw, choć w rzeczywistości nadal był sprawny fizycznie, udawał osobę poruszającą się na wózku inwalidzkim; zwolnił nawet wiernego, służącego mu od lat George'a i wynajął nowego lokaja, Curtissa, aby nikt nie domyślił się prawdy. Rozmawiał z Nortonem twarzą w twarz, ujawniając zabójcy wszystko, co wie. Uprzednio wsypał do filiżanki przyrodnika środek nasenny, po czym, gdy Norton usnął, zastrzelił go, celując w sam środek czoła (w liście Poirot wyrzuca Hastingsowi, że poszukując klucza do rozwikłania zagadki śmierci Nortona nie wziął pod uwagę tego faktu – dobrze przecież wiedząc, że jego przyjaciel zawsze niezwykle cenił sobie symetrię), następnie pod osłoną nocy przetransportował Nortona do jego pokoju (co prawda zauważono go, ale nie rozpoznano) i zamknął drzwi zapasowym kluczem, prawdziwy zostawiając w środku.