Odróżnia ją to od innych kronik bizantyńskich, które były zazwyczaj pisane kojne – współczesną greką używaną w języku codziennym. Psellos często nawiązuje do pisarzy starożytnych i wczesnochrześcijańskich. Długa jest lista historyków, poetów, filozofów, retorów Ojców Kościoła z których bierze inspiracje. Bardzo widoczny w Kronice jest wpływ dzieł Homera (ks. IV, p. 47). Całe dzieło przypomina pamiętnik historyczny tym bardziej, że Psellos będąc blisko dworu był świadkiem wydarzeń i niejednokrotnie miał na nie wpływ. Kronika oddaje historię życia codziennego w Bizancjum w XI wieku
Kronikę Psellosa można podzielić na dwie zasadnicze części. Pierwsza obejmuje księgi od I do paragrafu 51 VII księgi. Została ona opracowana w latach 1059-1063 i obejmuje lata 976-1059 (od wstąpienia na tron Bazylego II do końca panowania Izaaka I Komnena). Obejmuje ona rządy dziesięciu cesarzy. Psellos rozpoczął od 976 roku, bowiem na tym roku urywa się Historia współczesna (959-976) Leona Diakona. Historycy bizantyńscy, w tym i Psellos zaczynali swoje dzieła na tym miejscu, gdzie skończyli ich poprzednicy. Kronikę zaczyna notka z której dowiadujemy się, kto jest jej autorem i jakich cesarzy dzieje opowiada (pierwotnie 976-1059, później Psellos dopisał partię za lata 1059-1077. Pierwsze trzy księgi są skrótowe.