Pierwsza obejmuje panowanie Bazylego II (976-1025), w 37 paragrafach, księga II – Konstantyna VIII (1025-1028) w 10 paragrafach a III Romana III Argyrosa (1028-1034) w 26 paragrafach. Jest to duży skrót historii. Psellos usprawiedliwia się (ks. III, p. 1) pisząc, że był bardzo młody i nie miał własnego zdania o władcach z lat 976-1034 (Psellos urodził się około 1018 roku). Z cesarzem Romanem III Psellos raz rozmawiał (ks. III, p. 1). Następne księgi są już obszerniejsze. Obejmują one panowanie Michała IV (1034-1041) (ks.IV, 55 paragrafów). Księga V obejmuje 51 paragrafów o Michale V (1041-1042) i Teodorze (1042). Najobszerniejsza jest księga VI mająca 203 paragrafy w której opisani są Zoe, Teodora (1042) i Konstantyn IX Monomach (1042-1055). Na końcu tej księgi jest 21 paragrafów o ponownych rządach Teodory (1056). Księga VII poświęcona jest rządom Michała VI Starego (1056-1057) i Izaaka I Komnena (1057-1059) – 92 paragrafy. W paragrafie 51 księgi VII Psellos pisze Tu położę kres mojej historii. To miała być cała Kronika, „dzieło zwięzłe” (ks. VI p. 73) tak jak oczekiwał tego od Psellosa „najdroższy w świecie przyjaciel” (ks. VI p. 22) – Konstantyn Leichudes, jeden z inicjatorów napisania tego dzieła. Później na życzenie cesarza Michała VII Dukasa opracował około 1077 roku dalszą część Kroniki.