Nie wiadomo niczego o kontaktach następcy Mieszka – Bolesława I Chrobrego z feudałami niemieckimi w pierwszych latach panowania polskiego władcy. Bolesław, a także jego następca, mogli jednak liczyć na ukrytych sprzymierzeńców na terenie Lombardii i Nadrenii. Prestiż Chrobrego wzrósł niebywale w czasie zjazdu gnieźnieńskiego, w trakcie którego cesarz Otto (w porozumieniu z papieżem Sylwestrem II) ustanowił metropolię gnieźnieńską, a samego Chrobrego – według Galla Anonima – ustanowił „bratem i współpracownikiem Cesarstwa i nazwał go przyjacielem i sprzymierzeńcem narodu rzymskiego”. Polityka następcy Ottona III – Henryka II była wyraźnie antypolska. 3 kwietnia 1002 roku Ekkehard margrabia Miśni został (zapewne z polecenia Henryka II) zamordowany. Wykorzystał to Chrobry, zajmując Milsko, Łużyce i Miśnię. Zyskał poparcie słowiańskiej ludności tych ziem, powołując się na pokrewieństwo z zamordowanym margrabią i rzekomy układ z Henrykiem II. W 1002 roku na zjeździe w Merseburgu panowie niemieccy uroczyście uznali Henryka II za króla. Na tym samym zjeździe Henryk uznał władzę Chrobrego nad Milskiem, Łużycami i Budziszynem, a Miśnię oddał bratu Ekkeharda – Guncelinowi. Na tym zjeździe Bolesław został napadnięty przez rycerzy niemieckich.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stosunki polsko-niemieckie od X do XII wieku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.