Nocardia asteroides – tlenowe, katalazo-dodatnie, Gram-dodatnie bakterie tworzące rozgałęzione strzępkiZaremba, Mikrobiologia lekarska, 1997. Mogą tworzyć kredowobiałą grzybnię powietrzną oraz tworzyć konidia. Są słabo kwasooporne (barwienie metodą Ziehla-Neelsena) ale odporne na lizozym. W przypadku zakażenia powodują nokardiozę płucną, są również czynnikiem etiologicznym stopy madurskiej (maduromykozy). Reagują na leczenie sulfonamidami.
Charakterystyka Nocardia asteroides to nieregularne, nitkowate bakterie przypominające grzybnię, wykazujące kwasooporność w barwieniu metodą Ziehla-Neelsena (choć słabiej niż prątki). Rośnie powoli na zwykłych podłożach bakteriologicznych, tworząc suche, kredowe kolonie.
Bakteria ta występuje powszechnie w glebie, materiale roślinnym i środowisku wodnym. Jest saprotrofem, ale w określonych warunkach może wywołać poważne zakażenia u ludzi, szczególnie z obniżoną odpornością.
Patogeneza Nocardia asteroides jest najczęstszym czynnikiem etiologicznym nokardiozy – rzadkiej, ale ciężkiej infekcji bakteryjnej. Zakażenie najczęściej następuje drogą wziewną, prowadząc do pierwotnego zakażenia płucnego.