w przebiegu AIDS, po przeszczepach, chemioterapii) może dojść do rozsiewu bakterii do wielu narządów: płuca, OUN, skóra, nerki, kości.
Zakażenie może mieć przebieg gwałtowny i prowadzić do sepsy.
Grupy ryzyka Najbardziej narażone na ciężki przebieg nokardiozy są osoby z: niedoborami odporności komórkowej, przewlekłymi chorobami płuc (POChP, rozstrzenie oskrzeli), cukrzycą, nowotworami, przyjmujące leki immunosupresyjne (np. po przeszczepach).
Zakażenia u osób immunokompetentnych również się zdarzają, ale mają zwykle łagodniejszy przebieg. Diagnostyka Rozpoznanie nokardiozy wymaga hodowli materiału klinicznego na podłożach bakteriologicznych oraz identyfikacji metodą mikroskopową i biochemiczną. Stosuje się również techniki molekularne (np. PCR) oraz spektrometrię masową (MALDI-TOF).
Leczenie Leczenie nokardiozy wymaga długotrwałej antybiotykoterapii. Antybiotykiem pierwszego wyboru jest trimetoprim - sulfametoksazol. W cięższych przypadkach stosuje się skojarzone leczenie z użyciem imipenem, amikacyny lub linezolidu.