Większość istniejących tam biskupstw uznawała prymat Kartaginy i Rzymu, organizacja kościelna była więc w zasadzie jedna.

Do podboju muzułmańskiego Podobnie jak w większości innych terenów Imperium rzymskiego, pierwszymi chrześcijanami na terenie Afryki Północnej byli nawróceni Żydzi. Rozwój chrześcijaństwa zaczął się od miast portowych, gdzie kontakt z resztą Imperium był najczęstszy. Przybywali tu nawróceni na chrześcijaństwo marynarze, przywożąc ze sobą wieści o nowej religii. Również w miastach portowych żyła większość żydowskich kupców. Powstawały pierwsze gminny i kościoły, prowadzące bardzo prężną działalność misjonarską, więc chrześcijanie zaczęli pojawiać się w miastach w głębi lądu, a nawet w osadach leżących na skraju Sahary i w górach. Mimo prześladowań nowa religia zdobywała coraz więcej zwolenników. Należeli do nich zarówno Rzymianie, ludność zromanizowana, Żydzi, jak i autochtoni, czyli Berberowie. Ruch misyjny skupiony był wokół Kartaginy, leżącej na terenie dzisiejszej Tunezji, ale swoim zasięgiem obejmował także dzisiejszą Algierię.