Nawrócony na chrześcijaństwo adwokat Quintus Septymiusz, żyjący za czasów Marka Aureliusza, tak opisywał sytuację w Afryce Północnej w II wieku:

Według badań historyków słowa te są przesadzone, ale ukazują proces konwersji, w wyniku którego chrześcijaństwo stało się dominującą religią w rzymskiej Afryce. Liczba jego zwolenników musiała być duża, skoro na synodzie w 220 roku pojawiło się siedemdziesięciu biskupów z Afryki Północno-Zachodniej. Z biegiem czasu tereny te przestały być peryferium w chrześcijańskim świecie. Wywodziło się stąd wielu świętych i teologów, ważnych dla całego chrześcijaństwa, na przykład Święty Augustyn z Hippony. Życie religijne rozkwitało, zakładano nowe kościoły, biskupstwa, przybywało wiernych. Toczono także istotne spory doktrynalne, które w IV wieku doprowadziły do narodzin donatyzmu i rozłamu wśród afrykańskich chrześcijan.