kierowała 4 ekipami badawczymi w północno-wschodniej Polsce, gdzie badano wartość energetyczną złóż torfu na wypadek odcięcia dostaw śląskiego węgla na skutek przewidywanych działań wojennych. W 1937 r. badała torfowiska na arkuszach „Świr” i „Koziany”.
Co najmniej od 1933 r. zajmowała stałe miejsce w Muzeum Fizjograficznym PAU i przeprowadzała badania nad okresem dyluwialnym (plejstocenem) w Polsce, uporządkowała również pokaźny zbiór nasion rodzaju Carex, przygotowując z niego materiał porównawczy. Według niektórych źródeł już około 1930 roku była zaangażowana przy preparowaniu i sortowaniu szczątków roślin ze Staruni pobranych z otoczenia i towarzyszących odkrytym tam nosorożcom włochatym z okresu plejstocenu. W maju 1934 r. powierzono jej kontynuowanie badań terenowych w okolicach Staruni w celu zebrania uzupełniających materiałów florystycznych, dostępnych na powierzchni. W czerwcu 1935 r. eksplorowała pod względem florystycznym okolice Opatowca i Nowego Korczyna w powiecie pińczowskim. Od maja 1936 do wiosny 1937 r. w Muzeum Fizjograficznym Polskiej Akademii Umiejętności opracowywała zbiory nasion – sporządziła katalog kartkowy, nasiona umieściła w odpowiednich rurkach i pudełkach, które zaetykietowała, jednocześnie prowadząc badania nad zagadnieniem młodszego dyluwium w Polsce.