W latach 90. XX wieku odkryto stopy tworzące metale amorficzne przy szybkości schładzania rzędu 1 K/s. Umożliwiło to produkowanie kształtek o wymiarach centymetrowych. Wytwory o większych wymiarach nazywane są masywnymi szkłami metalicznymi (ang. BMG – Bulk Metallic Glasses).
Pierwszy komercyjny metal amorficzny został wprowadzony na rynek w roku 1992 pod nazwą Vitreloy 1 (41,2% Zr, 13,8% Ti, 12,5% Cu, 10% Ni, oraz 22,5% Be). Stop ten został opracowany przez Caltech pod egidą Departamentu Energii USA oraz NASA.
Współcześnie (2020), materiały najlepiej tworzące szkła metalowe oparte są na stopach cyrkonu, platyny oraz palladu, ale znanych jest wiele stopów amorficznych żelaza, tytanu, miedzi, magnezu i szeregu innych pierwiastków.
Wytwarzanie Przy schładzaniu ciekłego stopu metali mogą zajść dwa konkurencyjne zjawiska – krystalizacja lub witryfikacja. Podczas krystalizacji następuje uporządkowanie struktury wewnętrznej stopu oraz utworzenie komórek elementarnych. Jeśli jednak chłodzenie zajdzie odpowiednio szybko, nieuporządkowana struktura atomów z cieczy zostaje zachowana przez brak możliwości tak szybkiego fizycznego przemieszczenia molekuł przy gwałtownie wzrastającej lepkości i zmniejszającej się wraz ze spadkiem temperatury energii kinetycznej cząstek.