Drużyna Czeska (cz. Česká družina) – ochotniczy oddział wojskowy złożony z Czechów, Słowaków i Rosjan w Armii Imperium Rosyjskiego podczas I wojny światowej. Zalążek Korpusu Czechosłowackiego w Rosji.
Historia Krótko po wybuchu I wojny światowej Czesi zamieszkujący Imperium Rosyjskie wystąpili do władz carskich z pomysłem sformowania oddzielnej jednostki wojskowej. Nie chcieli, aby poddani rosyjscy czeskiego pochodzenia zostali zmobilizowani do różnych jednostek wojskowych, ale aby tworzyli własny oddział. 12 sierpnia 1914 rząd rosyjski podjął uchwałę, na mocy której przystąpiono do tworzenia takiego oddziału wojskowego złożonego z Czechów i Słowaków. 20 sierpnia tego roku delegacja czeska została przyjęta przez cara Mikołaja II.
Już 28 sierpnia w Kijowie została sformowana Drużyna Czeska. Liczyła początkowo około 740 czeskich i słowackich ochotników oraz około 130 rosyjskich żołnierzy, podzielonych na dwie kompanie. Byli to Czesi i Słowacy, zamieszkujący Rosję, głównie Czesi wołyńscy. Na czele oddziału stanął podpułkownik Lotocký, a wkrótce podpułkownik Sozentovič. Drużyna wchodziła w skład 3 Armii dowodzonej przez Bułgara w służbie rosyjskiej, gen. Radko Dimitriewa. Po krótkim przeszkoleniu wojskowym oddział 22 października 1914 trafił na front galicyjski. Pod koniec 1914 zasiliło go dalszych 200 ochotników czeskich.