Przez większą część dziejów zegar był zarazem narzędziem technicznym i urządzeniem społecznym: porządkował rytm modlitw, pracy, transportu i życia miejskiego, a z czasem stał się też elementem infrastruktury naukowej, telekomunikacyjnej i informatycznej. W zależności od konstrukcji może działać jako autonomiczny czasomierz, zegar podrzędny synchronizowany zewnętrznie albo część większego systemu rozsyłania czasu.
Zegary klasyfikuje się według mechanizmu działania, sposobu prezentacji wskazań i funkcji. Obejmuje to zarówno zegary słoneczne, wodne, mechaniczne, kwarcowe i atomowe, jak i zegary analogowe, cyfrowe, radiowe, astronomiczne, systemowe czy sterujące, obecne od wielkich zegarów publicznych po ukryte układy taktujące urządzeń elektronicznych.
Etymologia Polskie słowo zegar jest zapożyczeniem ze średnio-wysoko-niemieckiego seigære i pierwotnie odnosiło się do urządzenia, w którym woda lub piasek opadają bądź przesączają się w sposób miarowy, czyli do klepsydry albo zegara wodnego. Dawne związki tego wyrazu z wyobrażeniem „cieknięcia” czasu zachowały się jeszcze w staropolszczyźnie, w której o zegarze mówiono, że „ciecze”, a nie że „idzie”.