Wojna czesko-palatynacka (1618–1623) W roku 1618 Mansfeld został wysłany przez księcia Karola Emanuela, księcia Savoy na czele 2000 ludzi na pomoc zbuntowanym Czechom. Mansfeld zajął Pilzno, lecz latem 1619 roku został pobity pod Záblatí. Po tej porażce zaoferował swą służbę Ferdynandowi II i biernie przyglądał się ucieczce Fryderyka V, "zimowego króla" z Pragi. Mimo to, gdy Fryderyk wyznaczył go na dowódcę armii w Czechach, przyjął to stanowisko i w roku 1621 skutecznie opierał się wysiłkom Tillyego, które miały na celu wyprzeć go stamtąd.
Po dyslokacji swych sił z Palatynatu Górnego do Palatynatu Reńskiego oswobodził Frankenthal (Pfalz) i zajął Hanau. Następnie przyłączył się do swojego pana, elektora Fryderyka i 25 kwietnia 1622 roku pobił feldmarszałka Tillyego pod Wiesloch i złupił Alzację i Hesję. Nie ograniczał się jedynie do łupienia terytorium przeciwnika – jego wojska dopuszczały się gwałtów również na terenach, których miały bronić. Z tego też względu Fryderyk V musiał zrezygnować z usług Mansfelda i jego wojsk.