księży katolickich, nauczycieli, członków Polskiego Związku Zachodniego)Nazwiska wielu aresztowanych figurowały na przygotowanych przed wojną listach proskrypcyjnych, w kartotekach policyjnych lub zostały zgłoszone przez volksdeutschów.. Zatrzymanych podczas tych łapanek mieszkańców Bydgoszczy gromadzono w obozie dla internowanych, urządzonym w przedwojennych polskich koszarach przy ul. Gdańskiej, bądź w innych miejscach odosobnienia funkcjonujących na terenie miasta. Specjalna komisja, na której czele stał Lölgen, decydowała następnie których więźniów należy zwolnić, których wysiedlić do Generalnego Gubernatorstwa lub skierować do obozów koncentracyjnych, a których zamordować na miejscu. Wielokrotnie Lölgen jednoosobowo wydawał wyroki śmierci. Skazanych rozstrzeliwano bez sądu w odludnych miejscach pod Bydgoszczą – w Lesie Gdańskim, Tryszczynie, czy wreszcie w słynnej fordońskiej „Dolinie Śmierci”.
Szczegółowe raporty o kolejnych egzekucjach Lölgen przesyłał swoim przełożonym.