Plan Ścibora Ponieckiego został zrealizowany i w taki to sposób padła największa warownia krzyżacka. W latach 1457 i 1458 prowadził Poniecki wyprawy do Prus i dzięki swoim zdolnościom dyplomatycznym w prowadzonych negocjacjach z Danią, doprowadził do tego, że Duńczycy, którzy w tym czasie pozostawali w przymierzu z Zakonem Krzyżackim, zawarli z Polską roczny rozejm, który tym samym zakończył blokadę GdańskaAntoni Eckstein, Historia Ponieca do połowy XVI wieku, Roczniki Historyczne, T.II, str.92, IH PAN, 1926.
Po zajęciu Malborka, Ścibor Poniecki dostał od króla Kazimierza nominację na starostę Malborka, przy czym jako starosta miał za zadanie utrzymać wojsko w Malborku w celu obrony warowni i poddanych okolic. Prócz stanowiska starosty Malborka Poniecki był również Starostą Generalnym Wielkopolski. Środki na utrzymanie wojska okazały się jednak zbyt małe, o czym powiadomił króla, prosząc go o wsparcie finansowe. Ponieważ prośby Ponieckiego pozostawały bez odpowiedzi, starał się on pokryć wydatki z sum, które uzyskiwał z racji pełnienia funkcji Starosty Generalnego Wielkopolski. Gdy i te fundusze okazały się niewystarczające, Poniecki był zmuszony pokryć koszty z własnej kieszeni. Ostatecznie Poniecki zrezygnował z funkcji starosty Malborku, wracając do Wielkopolski.