Eksploatacja Wraz z rozwojem i powiększaniem się Krakowa w okresie dwudziestolecia międzywojennego zwiększała się sukcesywnie liczba osób korzystających z komunikacji zbiorowej. Koniecznym stało się zarówno powiększanie i zagęszczanie tras tramwajowych jak również modernizacja i powiększanie taboru. Rada miejska zauważając rosnące potrzeby powołała specjalną komisję składającą się z członków Rady Miejskiej, Rady Nadzorczej i Dyrekcji Krakowskiej Miejskiej Kolei Elektrycznej. Zadaniem komisji było przygotowanie planu rozwoju komunikacji. Komisja opracowała 10 letni plan inwestycyjny, którego pełną realizację zatrzymała II wojna światowa.
W ramach realizacji planu Krakowska Miejska Kolej Elektryczna S.A. zawarła umowę z „Sanowagiem”, który rok później stał się częścią ogromnego na ówczesną skalę zrzeszenia noszącego nazwę „Zjednoczone Fabryki Maszyn, Kotłów i Wagonów L. Zieleniewski-Fitzner i Gamper, Spółka Akcyjna”. Umowa obejmowała dostarczenie 18 wagonów silnikowych i 10 wagonów doczepnych. Wagonom nadano nazwę SN2 nawiązując do produkowanego także w Sanwagu pojazdu SN1. Pojazdom sprowadzonym do Krakowa nadano numery 71–88.