Oparty na założeniach planu rozwój sieci tras tramwajowych wymagał dodatkowego taboru. Początkowo niewielkie potrzeby taborowe zaspokajano drogą przebudowy i modernizacji prowadzonej we własnych warsztatach. Intensywny wzrost tras tramwajowych wymagał zakupu nowego taboru. Postanowiono całą dostawę wagonów silnikowych i przyczep oprzeć na produkcji krajowej. Wybrano Sanocką Fabrykę Wagonów „Sanowag”, która w 1928 roku stała się częścią składową dużego zrzeszenia metalowego pod nazwą „Zjednoczone Fabryki Maszyn, Kotłów i Wagonów L. Zieleniewski-Fitzner i Gamper, Spółka Akcyjna”. Zamówienie dostarczano do Krakowa między grudniem 1938 roku a majem 1939 roku. Były one eksploatowane w ruchu pasażerskim do 1976 roku (ostatnie na linii „21” Dworzec Towarowy–pętla „Salwator”). Większość z taboru została zezłomowana, kilka zostało zmodyfikowanych do celów gospodarczych, natomiast dwa zostały zachowane do celów późniejszej rekonstrukcji.