Konstrukcja okrętów opierała się na wzdłużno-poprzecznym układzie wiązań. Kadłub był podzielony przy pomocy grodzi poprzecznych na 18 przedziałów wodoszczelnych, podwójne dno obejmowało 85% długości. Pokład dziobowy ciągnął się na 2/3 długości jednostek, kończąc się przed rufową wieżą artyleryjską. Poniżej znajdował się pokład główny, w części rufowej będący pokładem zewnętrznym. Dla poprawy stabilności kadłubów na okrętach zainstalowano dwie stępki przechyłowe o powierzchni 49,2 m² każda.
Projektowana załoga krążowników miała wynosić 729 oficerów, podoficerów i marynarzy na „Invincible”, 779 na „Inflexible” i 781 na „Indomitable”. W warunkach służby wojennej wzrosła i na przykład na „Invincible” podczas bitwy jutlandzkiej liczyła 1032 osoby. Każdy z okrętów wyposażony był w radiostację Mk 11.
Urządzenia napędowe Napęd okrętów typu Invincible stanowiły, wzorem „Dreadnoughta”, turbiny parowe. W porównaniu z dotychczas używanymi tłokowymi maszynami parowymi miały one wiele ważnych zalet: były bardziej ekonomiczne przy dużych prędkościach, wymagały mniejszej liczby kotłów, były lżejsze i niżej położone niż maszyny tłokowe, wymagały mniejszej obsługi maszynowni i powodowały mniejsze drgania okrętu. Dużą wadą była ich nieekonomiczność w zakresie mniejszych prędkości.