Dla nowych wielkich krążowników pancernych opracowano projekt siłowni, składającej się z dwóch zdwojonych zespołów turbin parowych systemu , umieszczonych w oddzielnych maszynowniach. Każdy zespół poruszał wały napędowe jednej burty i składał się z dwóch turbin wysokiego ciśnienia, napędzających zewnętrzny wał napędowy oraz dwóch turbin niskiego ciśnienia, napędzających wał wewnętrzny. Ponadto okręty zostały wyposażone w dwie turbiny marszowe, dla niskich prędkości, również napędzające wały wewnętrzne. Sprawiały one jednak kłopoty w eksploatacji i nie były używane.
Parę do turbin dostarczało 31 kotłów wodnorurkowych, opalanych węglem z zainstalowanym systemem wtryskiwaczy paliwa płynnego, typu Yarrow na „Invincible” i „Inflexible”, lub Babcock & Wilcox na „Indomitable”. Oba typy miały rurki o dużym przekroju i ciśnienie robocze 250 psi. Były one rozmieszczone w czterech oddzielnych kotłowniach: siedem w pierwszej i po osiem w trzech kolejnych, licząc od dziobu. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy kominy. Pierwszy obsługiwał całość kotłowni numer 1 i część kotłów z kotłowni numer 2, drugi pozostałe kotły z kotłowni numer 2 i całą kotłownię numer 3, zaś trzeci kotłownię numer 4.