Łączna moc siłowni wynosiła 41 000 shp, co miało zapewnić projektowaną prędkość 25 węzłów. W rzeczywistości wszystkie trzy okręty na próbach morskich uzyskały wyższą moc maksymalną na wałach i większe prędkości. „Invincible” podczas prób na mili pomiarowej Polperro 7 listopada 1908 roku osiągnął 26,64 węzła przy mocy maksymalnej 46 500 shp, „Inflexible” na mili pomiarowej Skelmorlie 26,48 węzła przy 46 947 shp, zaś „Indomitable” 26,11 węzła przy 47 791 shp.
Projektowany zapas paliwa do kotłów wynosił 1000 ton węgla, maksymalny w zależności od jednostki od 3000 do 3084 ton węgla i od 710 do 738 ton mazutu. Pozwalało to przepłynąć maksymalnie do 6110 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 węzłów.
Każdy z czterech wałów napędowych zakończony był jedną trójłopatową śrubą o średnicy 3,35 m (11 stóp) dla „Invincible” lub 3,20 m (10 stóp 6 cali) dla dwóch pozostałych jednostek. Okręty typu Invincible posiadały dwa stery, umocowane równolegle na rufie bezpośrednio za śrubami wewnętrznych wałów napędowych.