mały|Państwa we władaniu dynastii Jagiellonów pod koniec XV wieku mały|Jan Olbracht na nagrobku z lat 1502–1505 mały|Pieczęć Jana Olbrachta z 1493 rokuJan I Olbracht (Albrecht) (ur. 27 grudnia 1459 w Krakowie, zm. 17 czerwca 1501 w Toruniu) – król Polski w latach 1492–1501, książę głogowski w latach 1491–1498.
Był trzecim synem, a czwartym z kolei dzieckiem Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety Rakuszanki z Habsburgów, której zawdzięczał prawdopodobnie drugie imię – Olbracht, chciała ona uczcić w ten sposób pamięć swego ojca, króla Niemiec, Czech i Węgier, Albrechta II Habsburga.
Młodość i droga do tronu Dzieciństwo i początki kariery politycznej Urodził się na Zamku Królewskim w Krakowie 27 grudnia 1459 roku. Za bezpośrednią opiekę nad Olbrachtem odpowiedzialna była rodzina Szydłowieckich. Następnie od października 1467 roku zdobywał wiedzę pod okiem Jana Długosza. Dzięki odebranej edukacji królewicz był biegły w łacinie, w której umiał pisać teksty oraz wygłaszać mowy. Na postępowanie młodego Jana Olbrachta wpłynął także przebywający w stolicy włoski humanista, Filip Kallimach. Edukację zakończył w grudniu 1474 roku i rozpoczął aktywność w polityce u boku ojca, z którym uczestniczył w objazdach kraju i sejmach.