Ostatecznie rada królewska za panowania Olbrachta przekształciła się w senat, a ogólnopolski zjazd stanu szlacheckiego, złożony z przedstawicieli sejmików, w izbę poselską Sejmu.
Przywileje szlacheckie i polityka wobec Kościoła Zaraz po objęciu tronu Jan w 1493 roku na sejmie w Piotrkowie potwierdził wszystkie dotychczasowe przywileje szlachty, a także nadał i potwierdził przywileje dla poszczególnych miast (m.in. dla Krakowa i Lwowa). Kraków uzyskał te same prawa elekcyjne co szlachta oraz podwójnie zwiększono pobór podatków. Poszerzając przywileje, jakie jego ojciec nadał szlachcie w statutach nieszawskich, Jan I Olbracht ogłosił w 1496 roku tzw. statut piotrkowski, który zwalniał szlachtę od cła, ograniczały wychodźstwo chłopów do jednego rocznie na wieś oraz zabraniały nabywania przez mieszczan majątków ziemskich i piastowania urzędów państwowych. Duchownym bez szlachectwa zakazano zasiadania w kapitułach i piastowania wysokich stanowisk kościelnych. Nieszlachcie ograniczono także prawo do zajmowania katedr akademickich.
Sprawa Fryderyka Jagiellończyka Po śmierci Zbigniewa Oleśnickiego w 1493 roku, Olbracht udał się do do Gniezna i doprowadził do wyboru swego brata Fryderyka na arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa polski. Następnie, dzięki działaniom poselstwa polskiego w Rzymie, Fryderyk został kardynałem.