Po głosowaniu marszałek sejmu Rafał Jarosławski wyszedł z sali obrad i stanąwszy przed ogółem szlacheckich posłów na sejm ogłosił wynik, po czym trzy razy zadał im pytanie, czy taka jest ich wola. Kiedy zgromadzeni trzykrotnie odpowiedzieli „Jest, jest, jest!”, wybór Olbrachta na króla został usankcjonowany. 23 września odbyła się koronacja w Krakowie nowego monarchy, którą poprowadził arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Zbigniew Oleśnicki. Ponieważ władcą Litwy został Aleksander, do śmierci Olbrachta formalnie zerwana została unia polsko-litewska, lecz oba państwa pozostawały w sojuszu.
Polityka wewnętrzna Jan Olbracht podczas swoich rządów podejmował próby przekształcenia państwa w duchu renesansowym. Pomagał mu w tym Filip Kallimach. Reformy przewidywały ograniczenie wpływów arystokracji feudalnej oraz zawarcie sojuszu z szlachtą, kosztem mieszczaństwa i chłopstwa.
Początki parlamentu polskiego Za pierwsze posiedzenie dwuizbowego parlamentu polskiego uznaje się sejm z roku 1468 w Piotrkowie. Wtedy to przedstawiciele sejmików ziemskich obradowali na równi ze stanem szlacheckim. Za panowania Jana Olbrachta ich obecność na sejmach była niemal regułą.