Skutkami zjazdu było zawarcie przez Polskę (w 1495) i Węgry (w 1496) trzyletniego rozejmu z Turkami, a także utworzenie wspólnego frontu przeciwko Habsburgom. Dodatkowo Władysław wzmocnił swoją pozycję na Węgrzech, eliminując magnacką opozycję.
14 lipca 1500 w Budzie władcy Polski i Węgier podpisali przymierze z królem Francji, Ludwikiem XII, na mocy którego Władysław II ożenił się z Anną de Foix-Candale. Przymierze było skierowane przeciwko Imperium Osmańskiemu, jak i Habsburgom.
Wyprawa czarnomorska i jej następstwa mały|Jan Fredro ratuje króla Jana Olbrachta na Bukowinie, dzieło Juliusza Kossaka Ekspansja Imperium Osmańskiego w obrębie basenu Morza Czarnego (podporządkowanie Chanatu Krymskiego w 1478, czy zdobycie Kilii i Białogrodu w 1484) stanowiło zagrożenie dla ziem ukraińskich. Po śmierci Władysława Jagiellończyka najazdy Tatarów nasiliły się, a w 1494 roku rozbito siły litewskie w bitwie pod Wiśniowcem. Po porażce Litwini zdecydowali się na kooperację z Polską, a połączenie sił przeciwko wspólnym wrogom doprowadziło do zawiązania unii krakowsko-wileńskiej w 1499 roku. Próbowano również pozyskać wsparcie od króla Czech i Węgier. W tym celu wysłano poselstwo w 1496 roku, jednak Władysław II odmówił udziału w wojnie, argumentując to trwającym rozejmem z Turkami.