W listopadzie 1496 roku zorganizowano zjazd w Parczewie, na którym władcy Polski i Litwy ustalili ostateczne plany ataku.
W 1497 roku 40 tys. armii polskiej składającej się z pospolitego ruszenia, żołnierzy zaciężnych oraz artylerii ruszyło na południowy wschód. Początkowym celem wojny było zdobycie Kilii i Białogrodu. Hospodar Mołdawii, Stefan III Wielki zadeklarował chęć współpracy z Polakami, jednak po wkroczeniu wojsk polskich, Hospodar podporządkował się Bajazydowi II. W obronie Mołdawii stanęli Tatarzy, Imperium Osmańskie a Węgry, faktycznie rządzone przez siły magnackie, wypowiedziały wojnę Polsce. Dodatkowo Iwan III Srogi zaprotestował przeciwko działaniom wojennym w Mołdawii, co uniemożliwiło uczestnictwo wojsk litewskich w ofensywie, gdyż groziło to otwartym konfliktem z Moskwą. 24 września siły polskie rozpoczęły oblężenie stolicy Mołdawii – Suczawy, które po blisko 3 tygodniach zakończyło się podpisaniem rozejmu pomiędzy Polską, Mołdawią i Węgrami. Na jego mocy pozwolono Polakom swobodne wycofanie spod twierdzy. 26 października oddziały tureckie, wołoskie, mołdawskie oraz nieliczni Węgrowie zaatakowali jednostki Olbrachta pod Koźminem, co zakończyło się wybiciem ok. 5 tysięcy polskiego rycerstwa, zaskoczonego w czasie odwrotu w wąwozie.