20 listopada polska kawaleria kontynuowała zagon, zajmując Gruże, Wojewodziszki i Pogiry. Po minięciu Pogirów Polacy zostali 20 listopada zaatakowani przez samotny litewski samolot, który zrzucił na oddziały bomby (początkowo wzięto go za polski samolot zwiadowczy), w wyniku czego zginął jeden polski ułan. W wyniku ostrzału z ziemi samolot został uszkodzony i zmuszony do lądowania (o czym jednak polski oddział nie miał wiedzy).
Nocą z 20 na 21 listopada brygada dotarła nad Niewiażę, w rejonie Kiejdan, gdzie dokonała także szeregu aktów dywersji, paraliżując łączność Kowieńszczyzny ze Żmudzią poprzez zniszczenie sieci telegraficznej oraz linii kolejowej Szawle-Kiejdany, ale także stoczyła potyczki z litewskimi strzelcami w rejonie Remigoły, Rogówka i Truskowa. W ciągu 7 dni ułani przebyli ponad 350 km i zbliżyli się na odległość 50 km od Kowna, tracąc 7 zabitych i 6 rannych.
Odwrót zagończyków Z powodu koncentracji sił litewskich i podjęcia przez nie marszu na Kiejdany z trzech kierunków, płk Mścisław Butkiewicz zdecydował się na odwrót spod Kiejdan, gdyż brygady jazdy nie objęło zawieszenie broni i tym samym nie miała możliwości swobodnego powrotu na swoją stronę frontu, co pozwoliło Litwinom ściągnąć dodatkowe oddziały (4., 7. i część 9.