Prowadził jednocześnie aktywną działalność polityczną, reprezentując nurt konserwatywny oraz austro-polski – zdecydowanie występował przeciwko powstaniu styczniowemu. W latach 1864–1873 był członkiem Oddziału Politycznego i posłem na Sejm Krajowy we Lwowie, w 1870 członkiem Rady Państwa, od 1873 (do końca życia) posłem do parlamentu w Wiedniu; 1880–1891 był ministrem skarbu Austrii. Przeprowadził na tym stanowisku reformę systemu podatkowego – z powodu zmian w systemie podatkowym doprowadził do zrównania rachunku zobowiązań podatkowych (łącznie z celnymi, akcyzowymi) z rachunkiem wydatków budżetu cesarsko-królewskiego, wprowadził m.in. podatki pośrednie oraz podwyższył cła od kawy oraz podniósł ceny wyrobów tytoniowych.

Miał opinię jednego z najlepiej radzących sobie mówców parlamentarnych, był również ceniony jako wykładowca. Uniwersytet Jagielloński przyznał mu doktorat honoris causa, otrzymał on również Wielką Wstęgę Orderu św. Szczepana i Orderu Leopolda oraz Order Korony Żelaznej I klasy od Cesarza. W 1872 został członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, w latach 1873–1875 przewodniczył Komisji Prawniczej AU, a od roku 1889 był zastępcą protektora akademii. Był również m.in. zastępcą przewodniczącego Oddziału Nauk Moralnych cesarsko-królewskiego Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.