Jego pouczenia duchowe zostały po śmierci spisane przez mniszki klasztoru w Suroti i są cyklicznie wydawane pod wspólnym tytułem Słowa.
Duchowny w swoim nauczaniu surowo krytykował kulturę i obyczajowość współczesnego świata, który określał jako zdominowany przez grzech. Twierdził, że współczesny człowiek świadomie odchodzi od Boga i oddaje się nowym formom bałwochwalstwa, zaś łamanie zasad etyki chrześcijańskiej uważa za przejaw postępu. Zachowywał również sceptyczną postawę wobec świeckiego wykształcenia, które uważał za potencjalną przeszkodę w drodze do rozwoju duchowego (jeśli człowiek nie zachowa pokory)A. Radziukiewicz, Z bólem i nadzieją, „Przegląd Prawosławny”, nr 9(303), wrzesień 2010, s.19. Krytykował współczesny materializm i nakazywał swoim uczniom dążenie do pełnej czystości i wyzbycie się z wszelkich pragnień. Jako środek na drodze do osiągnięcia łask bożych widział pracęA. Radziukiewicz, Z bólem..., s.20.