Okres międzywojenny Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo przydzielono go do 4 pułku piechoty Legionów, a następnie został odkomenderowany do Wojskowego Szpitala Okręgowego w Krakowie. Od lutego 1919 służył w Armii gen. Hallera we Francji, wraz z którą – jako dowódca ambulansu 2 DP – powrócił do Polski. Po zakończeniu działań wojennych ponownie objął stanowisko asystenta w klinice, prowadzonej przez Jana Piltza. W latach 1919–1921 był także naczelnym lekarzem wojskowego oddziału neurologicznego Szpitala Wojskowego nr 2 w Krakowie. W 1924 kierował Sanatorium dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Batowicach. W tym samym roku jako major rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów sanitarnych, posiadał przydział mobilizacyjny do 5 Batalionu Sanitarnego w Krakowie (dziesięć lat później do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie). Ponadto w 1924 zakończył pomyślnie procedurę habilitacyjną z zakresu neurologii i psychiatrii. W 1933 był biegłym sądowym w słynnym procesie Rity Gorgonowej oskarżonej o zabójstwo Elżbiety (Lusi) Zaremby córki lwowskiego architekta Henryka Zaremby. W 1934 mianowany profesorem tytularnym psychiatrii i neurologii na UJ.