Stamtąd został mianowany profesorem nadzwyczajnym neurologii i psychiatrii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego z dniem 27 września 1938. Jako przedstawiciel Krakowskiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935–1939. W listopadzie 1938 przeprowadził się do Poznania.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w Naczelnej Izbie Lekarskiej, Związku Lekarzy Państwa Polskiego, Towarzystwie Opieki nad Psychicznie Chorymi w Krakowie, a także w Kole Szóstaków.

II wojna światowa, zbrodnia katyńska 27 sierpnia 1939 powołano go z rezerwy do Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział na stanowisko komendanta szpitala polowego „Armii Poznań”. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. 20 września 1939 wysłano go koleją z Kamieńca Podolskiego do obozu w Putywlu, gdzie dotarł 24 września, po czym na początku listopada został przewieziony do obozu jenieckiego w Kozielsku, skąd 7 stycznia 1940 wysłał ostatni list. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 017/2 z 5 kwietnia 1940, pozycja 68.