Wojna tankowców lub wojna o tankowce − potoczne określenie jednego z elementów konfliktu iracko-irańskiego, tzw. wojna tankowców toczyła się w latach 1984–1988 na wodach Zatoki Perskiej.

Ponieważ wojna iracko-irańska przedłużała się, nadwyrężając gospodarki i zasoby obu państw, w końcowej fazie wojny oba kraje rozpoczęły atakowanie tankowców przeciwnika. Wojna tankowców rozpoczęła się w 1984 roku od ataków Iraku na irańskie instalacje naftowe i tankowce, co spotkało się z identyczną odpowiedzią ze strony irańskiej: Irańczycy zaatakowali tankowce Kuwejtu (który udostępniał Irakowi swoje porty i tankowce) i innych państw arabskich, które podejrzewano o eksport irackiej ropy. Irakijczycy używali głównie francuskich pocisków przeciwokrętowych AM 39 Exocet, wystrzeliwanych m.in. przez irackie Mirage F1EQ, w 1987 dwa takie pociski trafiły amerykańską fregatę USS „Stark” (FFG-31), zabijając 37 marynarzy. Działania te miały sparaliżować eksport ropy wroga, która była głównym źródłem dochodów obu państw i podstawowym źródłem finansowania trwającej wojny. Iran posiadał kilkanaście okrętów wojennych i piechotę morską, dzięki czemu mógł łatwo kontrolować ruch statków przez cieśninę Ormuz.