Do osłony tankowców arabskich wysłane zostały okręty wojenne Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji, a jedenaście kuwejckich supertankowców przyjęło amerykańską banderę i nowe nazwy, także ZSRR oferował w tym czasie swoje usługi do ochrony żeglugi po zatoce. Paradoksalnie, pływanie po zatoce stało się jeszcze bardziej niebezpieczne, gdy Irańczycy w odpowiedzi zaczęli minować wody zatoki, a do walki wysyłali nieregularne oddziały, poruszające się na szybkich, niewykrywalnych przez radary łodziach motorowych tj. Boghammar (od nazwy szwedzkiej firmy Boghammar Marin AB), uzbrojonych w karabin DSzK lub wyrzutnię rakiet Typ 63. 14 kwietnia 1988 amerykańska fregata USS Samuel B. Roberts (FFG-58) weszła na irańską minę, w rezultacie amerykańska flota postanowiła zaatakować irańskie okręty wojenne, aby zmusić Iran do podpisania zawieszenia broni na morzu i zaprzestania minowania wód międzynarodowych. Najbardziej spektakularny był dzień 18 kwietnia 1988 roku, gdy Amerykanie zatopili najnowocześniejszą irańską fregatę "Sahand" i kilka innych jednostek, a dalsze liczne jednostki poważnie uszkodzili.