Zachowany został przy tym porządek tektoniczny fasady, która stanowiła najbardziej konsekwentną realizację rokokowej zasady formowania architektury, przy czym o jej charakterze stylowym decyduje wyłącznie kształt architektoniczny a nie bogactwo dekoracji rzeźbiarskiej.
Rokokowe kształtowanie architektury wileńskiej dotyczyło również fasady bezwieżowej. Przykładem może tu być fasada wileńskiego kościoła św. Jana, ukończona w 1756–1757 przez wspomnianego Glaubitza i podobna fasada warszawskiego kościoła Wizytek (1728–1756; Karol Bay) ze zwieńczeniem najwyższej części według projektu być może Jakuba Fontany. O ile fasadę kościoła warszawskiego cechuje konsekwentne zachowanie porządku architektonicznego, o tyle w kościele wileńskim nastąpiło daleko posunięte rozdrobnienie elementów architektonicznych, a bogactwo zastosowanych rozwiązań (podpory, wolutowe spływy, rozerwane naczółki ułożone w linie) zaowocowało nadaniem fasadzie falującego zarysu.
Porównanie fasad kościoła Wizytek w Warszawie i św. Jana w Wilnie
Ośrodek lwowski Architektura Lwowa doby rokoka wykazuje związek z architekturą imperium Habsburgów (Austria, Czechy), południowych Niemiec i północnych Włoch.