Uważał, że polityka musi być a-racjonalna, zorientowana metafizycznie; postulował ponadjednostkowe, transcendentne podejście jako fundament wszelkiej kultury – nową pozycję konserwatywną, przez którą człowiek miał ponownie wpływać na rozwój historii. Opowiadał się za myśleniem historycznym, a nie biologicznym, odwołując się do idei Othmara Spanna, Ferdinanda Tönniesa, Roberta Michelsa i Vilfredo Pareto. Uniwersalizm Junga był politycznie anty-pluralistyczny. Ponadto Jung opierał swoją polityczną filozofię na idei ponownej chrystianizacji, nawiązując do Nikołaja Bierdiajewa. W eseju pt. „Deutschland und konservative Revolution” (1932) rewolucję konserwatywną zdefiniował w następujący sposób

Jung odrzucał niektóre koncepcje nazistowskie, opowiadał się za ponadnarodowym, federalnym porządkiem w Europie Środkowej, której jądrem miała być Rzesza Niemiecka. Był jednak zwolennikiem sojuszu politycznego z narodowymi socjalistami. Wierzył, że konserwatyści mogą przejąć kontrolę nad ruchem nazistowskim. Popierał utworzenie w 1931 roku frontu harzburskiego, sojuszu pomiędzy konserwatywną prawicą (DNVP) a NSDAP.