W lipcu 1932 pisał, że to narodowi socjaliści mieli zaszczyt pokonać Republikę Weimarską, co zaskarbiło im wdzięczność konserwatystów, podkreślając jednocześnie, że intelektualne warunki dla rewolucji niemieckiej zostały stworzone poza obozem narodowego socjalizmu, który jedynie przejął zadanie organizacji ruchu masowego, a jego powodzenie nie daje prawa do odrzucenia awangardy intelektualnej.
Schyłek Republiki Weimarskiej i dojście Hitlera do władzy Jung wspierał rząd Franza von Papena i jesienią 1932 r. zaczął pisać przemówienia dla ówczesnego kanclerza. Jego praca została przerwana odsunięciem Papena od władzy przez Kurta von Schleichera w grudniu 1932 stwierdził na forum Reichstagu, że dalsze rządy von Papena doprowadzą do wojny domowej w Niemczech, a Reichswehra straciła zaufanie do kanclerza i nie stanie po jego stronie. W styczniu 1933 roku von Papen zaproponował prezydentowi Hindenburgowi utworzenie „rządu koncentracji narodowej” z Adolfem Hitlerem jako kanclerzem i licznymi politykami prawicy jako przeciwwagą dla wpływów Hitlera. Koncepcja ta została przyjęta, von Papen powrócił do władzy jako wicekanclerz w rządzie Hitlera. Jung zaoferował swoje usługi Papenowi i ponownie nawiązał współpracę z wicekanclerzem.