mały|440x440px|Ruiny opactwa i pałac w Holyrood, gdzie Karol Edward wydał bal dla swych stronników. Grawiura Williama Mullera. 1842 W bitwie pod Prestonpans (21 września 1745) Edward w stroju szkockiego górala walczy przeciwko swemu dawnemu regimentowi i ludziom z majątku swego wuja. Jest obecny przy śmierci swego byłego dowódcy. Po bitwie ratuje życie wziętemu do niewoli oficerowi angielskiemu, pułkownikowi Talbotowi, jak się okazuje przyjacielowi wuja, który wyruszył na północ, by odszukać Edwarda. Talbot pozostaje pod strażą Edwarda. Wspólnie odkrywają machinacje Donalda Bean Leana, który skradłszy Edwardowi pieczęć, sygnował nią fałszywe listy, w których namawiał ludzi Edwarda do dezercji. Talbot otrzymuje wiadomość, że jego żona poroniła i dzięki wstawiennictwu Edwarda, zostaje zwolniony pod słowem z aresztu.
Wobec odmowy Flory Edward wyjawia jej bratu, że rezygnuje ze starań o jej rękę. Dotknięty tym osobiście Fergus, który przez nieporozumienie dodatkowo dochodzi do wniosku, że Edward chce z nim konkurować o Różę, zrywa z nim wszelkie kontakty. Wskutek nadgorliwości jego ludzi, którzy organizują zamach na życie Edwarda, dochodzi do regularnej potyczki pomiędzy oddziałami Fergusa i barona Bradwardine’a, broniącego Edwarda, zażegnanej dopiero przez księcia.