Między przyjaciółmi dochodzi do pojednania.
Wojsko szkockie wyrusza w głąb Anglii. Wobec szczupłości swych sił zmuszone jest jednak się wycofać. W potyczce pod Clifton (19 grudnia 1745) Fergus dostaje się do niewoli, a Edward, straciwszy kontakt ze swym oddziałem, znajduje schronienie w wiejskiej chacie.
Po kilku tygodniach dowiaduje się z gazety, że jego ojciec zmarł, a wuj został aresztowany. Udaje się więc, narażając własne życie, w przebraniu do Londynu, by go oczyścić z zarzutów. Od pułkownika Talbota dowiaduje się, że wuj ma się dobrze. Wobec klęski pod Culloden (16 kwietnia 1746) i polowań na stronników Stuartów, Talbot wysyła Edwarda z dokumentami swego bratanka na północ.
Edward dociera do Bradwardine, które zostało złupione przez zwycięskich Anglików. Odnajduje ukrywającego się w lesie barona, a od jego służącej dowiaduje się, że to dzięki staraniom i pieniądzom Róży został przed kilku miesiącami uwolniony z niewoli. Od Talbota otrzymuje list donoszący o wyjednanym mu i baronowi Bradwardine’owi ułaskawieniu u następcy tronu. Edward oświadcza się Róży i zostaje przyjęty. Po drodze do Waverley Edward odwiedza skazanego na śmierć, uwięzionego w twierdzy w Carlisle Fergusa. Żegna się z nim i z odpływającą do Francji Florą.