Brdów, jako miasto, miał podwójną hierarchię urzędników – wójtów i burmistrzów. Funkcję wójtów pełniła szlachta. Często urząd ten był dziedziczony. W roku 1682 Anna Kiełczewska i jej zięć Sebastian Jarnowski przekazali wójtostwo brdowskie ojcom paulinom. Od tej pory to paulini byli wójtami Brdowa. Burmistrzowie miasta byli urzędnikami królewskimi i podlegali staroście kolskiemu.
W dniu 23 sierpnia 1655 roku do Brdowa przybyli Szwedzi. Wdarli się wówczas do świątyni, rabując wiele kosztowności; ornaty i sprzęty. Splądrowali także miasto. W następnym roku – 24 kwietnia – agresorzy wrócili do miasta i je spalili. W późniejszych latach miasto jeszcze kilkakrotnie niszczone było przez pożary, m.in. w latach: 1748, 1761, 1769, 1793.
Szkoła W Brdowie od około 1450 roku działa szkoła. Prowadzili ją ojcowie paulini, którzy byli jej rektorami. Uczęszczali do niej synowie mieszczan z Brdowa i okolicznych miejscowości. Absolwenci brdowskiej szkoły kontynuowali naukę w Akademii Krakowskiej. W 1530 roku studiował tam Wawrzyniec z Trzebuchowa, a od 1784 roku uczył się Józef Świderski. W 1907 roku, staraniem księdza Gniazdowskiego i parafian, oddano do użytku nowy budynek szkoły, który stoi do dziś.