Lata I wojny światowej upłynęły na zmianach miejsc zamieszkania – u rodziców w Teresinie, Lublinie i Łomży (w latach 1918–1819 jako zastępca komisarza rządu). W 1915 r. będąc członkiem ZET-u założył w Lublinie, wspólnie z Eugeniuszem Kwiatkowskim, Czytelnię Mieszczańską (punkt pracy niepodległościowej). Od listopada 1919 r. był zatrudniony przez zarząd miasta na stanowisku dyrektora lubelskiej gazowni. Uczestniczył jako ochotnik Wojska Polskiego w wojnie w 1920 r. W okresie do 1926 r. stworzył zmodernizowane, dobrze prosperujące przedsiębiorstwo o demokratycznych stosunkach między pracownikami. Działał wówczas także bardzo aktywnie w dziedzinie spółdzielczości (organizował spółdzielnię stolarzy). W czerwcu 1926 r. został mianowany dyrektorem Gazowni, Elektrowni i Tramwajów Miejskich w Toruniu. W ciągu krótkiego okresu doprowadził do pełnej sprawności zdewastowaną instalację gazowniczą. Pod jego nadzorem zrealizowano pionierską w tych czasach inwestycję – połączenie liniami wysokiego napięcia Torunia z elektrownią wodną w Gródku Pomorskim nad rzeką Wdą. Elektrownię miejską wyłączono z eksploatacji. Równocześnie opiekował się Żeglarską Drużyną Miejską i był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Harcerstwa. W listopadzie 1929 r.