otrzymał propozycję objęcia stanowiska naczelnego dyrektora Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych (POLMIN) we Lwowie po ustępującym prof. Stanisławie Pilacie. Przedsiębiorstwo borykało się wtedy z wielkimi trudnościami, nie mogąc sprostać konkurencji potężnego kapitału zagranicznego. Pod zarządem Dażwańskiego stało się wkrótce obok Fabryki Związków Azotowych „Mościce” drugim gigantem polskiego przemysłu chemicznego. W ciągu dziewięciu lat (1929–1938) do osiągnięć POLMIN-u zaliczyć należy intensyfikację, zakończonych sukcesami poszukiwań wiertniczych, gazyfikację miasteczek i wsi podkarpackich (Jasło, Krosno), rurociągi gazowe do Mościc i COP-u (Starachowice).

Równie aktywny był Stefan Dażwański na polu społecznym (Izba Przemysłowo-Handlowa, Związek Obrony Kresów Zachodnich, Rada Miejska we Lwowie). Swe poglądy polityczne przeciwstawiające się radykalizacji ruchów komunistycznych i faszyzujących wyraził jako współzałożyciel w listopadzie 1937 r. Klubu Demokratycznego.

1 czerwca 1938 r. Stefan Dażwański został mianowany dyrektorem Departamentu Górniczo-Hutniczego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Po raz kolejny wiążąc swe losy z osobą Eugeniusza Kwiatkowskiego. Członek Rady Głównej Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939 r.Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s.