210–211.
Lata okupacji niemieckiej wraz z rodziną przeżył w Warszawie w swym domu na Żoliborzu. Nie ominęła go tragedia czasów wojny. Niemal w chwili wybuchu powstania warszawskiego został śmiertelnie ranny, podczas ataku na koszary Wehrmachtu na Mokotowie, starszy syn ppor. Stefan (ur. 1919), odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, dowódca I plutonu Kompanii B-2 Pułku „Baszta”. Młodszy syn, plut. pdch. Andrzej „Jędrek” (ur. 1923) z I plutonu „Włodek” kompanii „Maciek” batalionu „Zośka” również zginął w powstaniu przy próbie zdobycia Dworca Gdańskiego w nocy 22/23 sierpnia. W walce uczestniczył także jego zięć Bronisław Trochimowicz. Drugi z zięciów, Henryk Chwalibóg został w tym czasie aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym w Płaszowie. Po „kwarantannie” w Pruszkowie i doczekaniu końca wojny w Krakowie, Stefan Dażwański osiedlił się z rodziną w Gliwicach. Pracował w Banku Gospodarstwa Krajowego jako rzeczoznawca techniczny. W swym mieszkaniu na ul. Lublinieckiej przez szereg miesięcy w latach 1947–1948 udzielał schronienia Henrykowi Józewskiemu, poszukiwanemu wówczas przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa.
Zmarł 1 maja 1953 r. w Gliwicach. Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym przy ul.