Powstanie w Chakasji (Восстание в Хакасии) – antysowieckie wystąpienie zbrojne w Chakasji w I połowie lat 20. XX wieku.

Jesienią 1920 r. Iwan N. Sołowiow, były kołczakowiec, represjonowany przez bolszewików, który na początku czerwca tego roku zbiegł z obozu koncentracyjnego w Krasnojarsku, utworzył kilkuosobową grupę zbrojną. W ciągu roku rozrosła się ona do wielkości 180-200, a następnie 650 ludzi. Byli wśród nich partyzanci carskiego ppłk. Oliferowa. Funkcję szefa sztabu pełnił b. pułkownik armii carskiej Aleksiej K. Makarow. Oddział I.N. Sołowiowa został podzielony na kompanie, plutony, pododdział karabinów maszynowych i zwiadowczy. Ruch powstańczy uformował się z powodu rabunkowych działań władz bolszewickich, które godziły w interesy miejscowego chłopstwa. Do oddziałów powstańczych przechodzili nawet aktywiści partyjni, działacze sielsowietów i czerwonoarmiści. Powstańcy walczyli pod monarchistycznym hasłem "Za Wiarę, Cara i Ojczyznę". Największe nasilenie działalności powstańców miało miejsce od maja do września 1921 r. Jesienią tego roku pod naporem sił bolszewickich podzielili się oni na mniejsze oddziały, część rozeszła się do domów. Oddział I.N. Sołowiowa stopniał do ok. 200 ludzi. Jeszcze przed zimą wydzieliły się z niego grupy Pimszczikowa, Iwaszowa i Ukasowa. Przy I.N.