Sołowiowie pozostało zaledwie 30-40 powstańców. Wiosną 1922 r. do oddziału przybyło około 200 Chakasów. W maju tego roku uzyskał on oficjalną nazwę Górsko-Konny Oddział Partyzancki im. Wielkiego Księcia Michaiła Aleksandrowicza. Składał się z dwóch szwadronów, pododdziału karabinów maszynowych, zwiadowczego i dowódczego oraz obozu oficerskiego. Latem jego działalność ponownie znacznie się nasiliła. Podporządkowano sobie część mniejszych oddziałów i grup powstańczych. Iwan N. Sołowiow mianował się esaułem.
Bolszewicy zaczęli stosować przeciwko powstańcom zbrodniczą taktykę brania zakładników spośród mieszkańców wsi (również dzieci) i rozstrzeliwania ich po kolejnych napadach oddziałów powstańczych. Wiosną 1923 r. liczebność oddziału I.N. Sołowiowa ponownie spadła do ok. 25 ludzi, latem tego roku wzrosła do ok. 80, aby na początku 1924 r. osiągnąć ok. 25 osób. Wiosną bolszewicy zaprosili I.N. Sołowiowa na pertraktacje do stanicy Solionooziernaja. Na miejscu czekali na niego dowódca oddziałów specjalnego przeznaczenia chakaskiego ujezdu N.I. Zarudniew, dowódca oddziału wojskowego Tudrasew i 4 żołnierzy. Po przybyciu 24 maja przywódcy ruchu powstańczego został on zdradziecko schwytany, związany i zamordowany. Wkrótce potem do miejsca pobytu podkomendnych I.N.